Prostatektomia radykalna robotyczna – wskazania i przebieg zabiegu

Prostatektomia radykalna robotyczna jest jedną z metod leczenia raka prostaty z założeniem radykalnym, czyli zmierzającym do usunięcia nowotworu. O wyborze zabiegu decydują między innymi stopień zaawansowania choroby, agresywność nowotworu, wiek biologiczny i ogólny stan zdrowia pacjenta. Znaczenie mają również wyniki badań diagnostycznych oraz możliwość zachowania funkcji układu moczowego i seksualnego. Nie każdy pacjent z rozpoznaniem raka prostaty wymaga operacji, a w części przypadków korzystniejszym postępowaniem może być aktywny nadzór lub radioterapia.

Jakie są wskazania do radykalnej prostatektomii robotycznej?

Podstawowym wskazaniem do radykalnej prostatektomii jest rozpoznany rak gruczołu krokowego, w przypadku którego leczenie chirurgiczne może zapewnić odpowiednią kontrolę onkologiczną. Operacja jest rozważana przede wszystkim u pacjentów z nowotworem ograniczonym do prostaty, ale może stanowić element leczenia również w wybranych przypadkach choroby miejscowo zaawansowanej.

Kwalifikacja do zabiegu opiera się na ocenie ryzyka progresji nowotworu oraz przewidywanej długości życia pacjenta. W przypadku leczenia radykalnego szczególne znaczenie ma oczekiwana długość życia przekraczająca 10 lat, przy czym nie należy utożsamiać tego kryterium ze sztywną granicą wieku.

Rak prostaty o pośrednim ryzyku

U pacjentów z rakiem prostaty o pośrednim ryzyku radykalna prostatektomia jest jedną ze standardowych możliwości leczenia, zwłaszcza gdy stan ogólny pozwala na przeprowadzenie operacji, a przewidywana długość życia uzasadnia postępowanie radykalne.

W tej grupie chorych znaczenie ma rozróżnienie nowotworów o korzystnych i niekorzystnych cechach prognostycznych. Ocenia się między innymi stopień złośliwości histologicznej, stężenie PSA, liczbę dodatnich wycinków biopsyjnych oraz rozległość zmian widocznych w badaniach obrazowych.

U części pacjentów z korzystnym profilem ryzyka możliwe jest prowadzenie aktywnego nadzoru. W pozostałych przypadkach rozważa się leczenie radykalne, w tym prostatektomię lub radioterapię.

Rak prostaty wysokiego ryzyka i miejscowo zaawansowany

Radykalna prostatektomia robotyczna może być rozważana również u starannie wybranych pacjentów z rakiem gruczołu krokowego wysokiego ryzyka lub miejscowo zaawansowanym.

Warunkiem jest możliwość przeprowadzenia operacji o odpowiednim zakresie onkologicznym. W przypadku nowotworów wykraczających poza torebkę prostaty szczególnego znaczenia nabiera dokładna ocena miejscowego zaawansowania choroby oraz relacji guza do sąsiednich struktur.

Pacjent powinien być świadomy, że sama operacja nie zawsze będzie wystarczającym leczeniem. W zależności od wyniku badania histopatologicznego oraz dalszych oznaczeń PSA konieczne może okazać się zastosowanie radioterapii lub leczenia systemowego.

W takich sytuacjach prostatektomia stanowi element szerszego planu terapeutycznego, a nie odrębną procedurę gwarantującą zakończenie leczenia onkologicznego.

Kiedy operacja nie jest zalecanym postępowaniem?

Nie każdy przypadek raka gruczołu krokowego wymaga chirurgicznego usunięcia prostaty.

U mężczyzn z rakiem niskiego ryzyka, u których przewidywana długość życia przekracza 10 lat, standardowym postępowaniem jest zazwyczaj aktywny nadzór. Polega on na regularnej kontroli parametrów choroby i podejmowaniu leczenia radykalnego w razie wystąpienia odpowiednich wskazań.

U pacjentów z ograniczoną przewidywaną długością życia lub istotnymi chorobami współistniejącymi bardziej uzasadnione może być postępowanie zachowawcze. Z kolei u chorych z rozległymi przerzutami odległymi radykalna prostatektomia nie stanowi standardowej metody leczenia pierwotnego.

Przeciwwskazaniem do operacji mogą być także schorzenia zwiększające ryzyko znieczulenia ogólnego lub uniemożliwiające bezpieczne przeprowadzenie procedury. Każda taka sytuacja wymaga indywidualnej oceny.

Jak wygląda kwalifikacja do prostatektomii radykalnej?

Decyzja o przeprowadzeniu prostatektomii radykalnej robotycznej jest poprzedzona diagnostyką onkologiczną oraz oceną ogólnego stanu zdrowia pacjenta.

Samo podwyższone stężenie PSA nie stanowi wskazania do operacji. Konieczne jest ustalenie rozpoznania, charakterystyki nowotworu i jego zaawansowania.

Wynik biopsji i stopień złośliwości nowotworu

Podstawą rozpoznania raka gruczołu krokowego jest badanie histopatologiczne materiału pobranego podczas biopsji.

Wynik określa między innymi stopień złośliwości nowotworu według klasyfikacji ISUP, powiązanej ze skalą Gleasona. Im wyższa grupa ISUP, tym większy jest zazwyczaj potencjał agresywnego przebiegu choroby.

Istotna jest również liczba wycinków, w których stwierdzono obecność komórek nowotworowych, oraz stopień zajęcia poszczególnych wycinków przez raka.

Informacje te pomagają ocenić ryzyko progresji i zaplanować odpowiedni zakres leczenia.

Rezonans magnetyczny i ocena zaawansowania

Rezonans magnetyczny gruczołu krokowego odgrywa istotną rolę w planowaniu leczenia operacyjnego.

Badanie pozwala ocenić lokalizację podejrzanych ognisk, ich relację do torebki gruczołu krokowego oraz możliwe naciekanie struktur sąsiadujących z prostatą. Informacje te są szczególnie ważne podczas planowania preparowania tkanek i ewentualnego oszczędzenia pęczków naczyniowo-nerwowych.

U pacjentów z niekorzystnym rakiem pośredniego ryzyka lub chorobą wysokiego ryzyka może być wskazane wykonanie dodatkowych badań oceniających obecność przerzutów, w tym PET/CT z wykorzystaniem znacznika PSMA, jeżeli badanie jest dostępne. Dobór diagnostyki zależy od indywidualnej sytuacji klinicznej.

Ocena stanu ogólnego i funkcji układu moczowego

Przed podjęciem decyzji o zabiegu konieczne jest także określenie ryzyka okołooperacyjnego.

Uwzględnia się choroby układu krążenia i oddechowego, funkcję nerek, przyjmowane leki, wcześniejsze operacje oraz ogólną sprawność pacjenta.

Ważnym elementem kwalifikacji jest ocena funkcjonowania układu moczowego przed operacją. Wcześniejsze zaburzenia trzymania moczu, dolegliwości związane z oddawaniem moczu czy przebyte zabiegi urologiczne mogą wpływać na plan operacyjny i późniejszą rekonwalescencję.

Lekarz powinien również omówić z pacjentem wyjściową sprawność seksualną oraz możliwe następstwa prostatektomii. Ma to znaczenie przy podejmowaniu decyzji o technice oszczędzającej nerwy.

Przygotowanie pacjenta do prostatektomii robotycznej

Przygotowanie obejmuje zarówno ocenę medyczną, jak i zaplanowanie postępowania pooperacyjnego.

Przed operacją wykonuje się badania laboratoryjne zgodnie z zaleceniami zespołu prowadzącego, w tym ocenę morfologii krwi, parametrów nerkowych i układu krzepnięcia. Pacjent przechodzi także konsultację anestezjologiczną, podczas której oceniane jest bezpieczeństwo znieczulenia ogólnego.

Szczególnej uwagi wymagają leki wpływające na krzepnięcie krwi. Ewentualne zmiany w farmakoterapii muszą być ustalone przez lekarza, ponieważ samodzielne odstawienie leków przeciwzakrzepowych może prowadzić do poważnych powikłań.

Przed zabiegiem można również rozważyć konsultację fizjoterapeuty urologicznego. Odpowiednio dobrana edukacja i ćwiczenia mięśni dna miednicy mogą wspierać przygotowanie do okresu pooperacyjnego, chociaż nie zapewniają całkowitej ochrony przed nietrzymaniem moczu.

Ważnym elementem przygotowania jest świadoma zgoda na leczenie. Pacjent powinien znać przewidywany zakres operacji, możliwe powikłania, alternatywne metody postępowania oraz prawdopodobny przebieg rekonwalescencji.

Przebieg prostatektomii radykalnej robotycznej krok po kroku

Prostatektomia radykalna wspomagana robotem, określana skrótem RARP, jest wykonywana w znieczuleniu ogólnym. Jej celem jest usunięcie gruczołu krokowego wraz z nowotworem i odtworzenie ciągłości dróg moczowych.

Dokładna kolejność czynności operacyjnych może różnić się w zależności od zastosowanej techniki chirurgicznej, warunków anatomicznych oraz stopnia zaawansowania choroby.

Etap 1. Znieczulenie i uzyskanie dostępu operacyjnego

Po wprowadzeniu pacjenta w znieczulenie ogólne zespół operacyjny przygotowuje odpowiednią pozycję na stole chirurgicznym.

W typowym dostępie przezbrzusznym wykorzystuje się pozycję Trendelenburga, w której głowa pacjenta znajduje się poniżej poziomu miednicy. Ułatwia to odsunięcie jelit od operowanego obszaru.

Następnie chirurg wykonuje kilka niewielkich nacięć w powłokach jamy brzusznej. Przez otwory wprowadza trokary, czyli porty umożliwiające umieszczenie kamery endoskopowej i instrumentów chirurgicznych.

W technice przezbrzusznej wytwarza się również odmę otrzewnową za pomocą dwutlenku węgla. Pozwala to uzyskać przestrzeń potrzebną do bezpiecznego wykonywania manipulacji chirurgicznych.

Po ustawieniu systemu robotycznego i podłączeniu instrumentów chirurg przechodzi do konsoli operatorskiej.

Etap 2. Odsłonięcie i preparowanie gruczołu krokowego

Kolejnym etapem jest uzyskanie dostępu do prostaty i identyfikacja struktur anatomicznych istotnych dla bezpieczeństwa operacji.

Chirurg preparuje tkanki otaczające gruczoł krokowy, uwidaczniając między innymi okolice szyi pęcherza moczowego, pęcherzyków nasiennych oraz cewki moczowej.

Podczas tego etapu konieczne jest kontrolowanie naczyń krwionośnych i zachowanie odpowiedniego marginesu resekcji wokół zmian nowotworowych.

Szczególnego znaczenia nabiera dokładność preparowania w pobliżu zwieracza zewnętrznego cewki moczowej, który uczestniczy w mechanizmie utrzymania moczu.

Operator musi jednocześnie uwzględniać położenie guza, aby nie ograniczyć zakresu usuwanych tkanek w sposób mogący pogorszyć wynik onkologiczny.

Etap 3. Oszczędzenie pęczków naczyniowo-nerwowych – jeśli pozwalają na to warunki onkologiczne

Wzdłuż boczno-tylnych powierzchni prostaty przebiegają pęczki naczyniowo-nerwowe zawierające włókna nerwowe istotne dla mechanizmu erekcji.

Podczas prostatektomii chirurg może dążyć do ich zachowania, stosując technikę nerve-sparing.

Możliwe jest oszczędzenie struktur po jednej lub po obu stronach gruczołu krokowego. Wybór zależy przede wszystkim od lokalizacji nowotworu i ryzyka jego pozatorebkowego szerzenia się.

Jeżeli guz znajduje się blisko przebiegu pęczków naczyniowo-nerwowych, konieczne może być usunięcie części tych struktur w celu uzyskania odpowiedniego zakresu onkologicznego.

Oszczędzenie nerwów nie może odbywać się kosztem prawidłowego leczenia nowotworu. Jednocześnie nawet zachowanie obu pęczków naczyniowo-nerwowych nie gwarantuje utrzymania sprawności seksualnej po operacji.

Etap 4. Usunięcie prostaty i pęcherzyków nasiennych

Po odpowiednim wypreparowaniu gruczołu chirurg oddziela prostatę od szyi pęcherza moczowego oraz cewki moczowej.

Następnie usuwa gruczoł krokowy wraz z pęcherzykami nasiennymi, zgodnie z zaplanowanym zakresem resekcji.

Usunięty materiał zostaje zabezpieczony i przekazany do badania histopatologicznego. Pozwala ono ocenić rzeczywisty stopień zaawansowania nowotworu i określić, czy w obrębie badanych marginesów chirurgicznych obecne są komórki raka.

Wynik tej analizy jest jednym z najważniejszych elementów planowania dalszej opieki onkologicznej.

Etap 5. Limfadenektomia miedniczna – kiedy jest potrzebna?

U części pacjentów radykalna prostatektomia obejmuje również usunięcie regionalnych węzłów chłonnych miednicy.

Procedura ta jest określana jako limfadenektomia miedniczna. Jej wykonanie zależy od oszacowanego ryzyka przerzutów do węzłów chłonnych, z wykorzystaniem danych klinicznych, histopatologicznych i obrazowych.

Gdy istnieją wskazania do usunięcia węzłów chłonnych, zaleca się odpowiedni, rozszerzony zakres limfadenektomii.

Badanie usuniętych węzłów pozwala dokładniej określić zaawansowanie choroby, co może mieć znaczenie przy podejmowaniu decyzji o dalszym leczeniu.

Limfadenektomia nie jest jednak obowiązkowym elementem każdej prostatektomii. Poszerzenie zakresu operacji wiąże się również z dodatkowymi zagrożeniami, takimi jak uszkodzenie naczyń, obrzęk limfatyczny czy powstawanie zbiorników chłonki.

Etap 6. Wykonanie zespolenia pęcherzowo-cewkowego

Po usunięciu gruczołu krokowego konieczne jest odtworzenie ciągłości dolnych dróg moczowych.

Chirurg łączy szyję pęcherza moczowego z pozostawionym odcinkiem cewki moczowej, wykonując zespolenie pęcherzowo-cewkowe.

Jest to jeden z najbardziej wymagających technicznie etapów prostatektomii. Prawidłowe zespolenie powinno być szczelne, pozbawione nadmiernego napięcia i umożliwiać prawidłowy odpływ moczu po zakończeniu gojenia.

W pęcherzu moczowym pozostawia się cewnik, który odprowadza mocz w pierwszym okresie pooperacyjnym.

Po skontrolowaniu pola operacyjnego chirurg usuwa instrumenty, zamyka nacięcia i kończy zabieg. Pacjent zostaje przekazany pod opiekę zespołu pooperacyjnego.

Jaką rolę odgrywa system robotyczny podczas radykalnej prostatektomii?

Wykorzystanie technologii robotycznej zmienia sposób prowadzenia instrumentów chirurgicznych, ale nie podstawowy cel onkologiczny operacji.

Podczas RARP lekarz steruje narzędziami z konsoli operatorskiej, obserwując powiększony obraz pola operacyjnego. System odwzorowuje ruchy chirurga, umożliwiając wykonywanie kontrolowanych manipulacji w ograniczonej przestrzeni miednicy.

Ma to szczególne znaczenie podczas preparowania tkanek w sąsiedztwie zwieracza cewki moczowej, pęczków naczyniowo-nerwowych oraz wykonywania zespolenia pęcherzowo-cewkowego.

Przykładem systemu wykorzystywanego w chirurgii urologicznej jest KangDuo SR2000. Zastosowanie tego urządzenia podczas radykalnych prostatektomii zostało udokumentowane w Polsce w maju 2026 roku, kiedy w Specjalistycznym Szpitalu Urologicznym Grupy Mazovia w Ząbkach przeprowadzono pierwsze tego typu zabiegi z użyciem systemu w Europie.

Należy jednak rozróżnić techniczne możliwości urządzenia od potwierdzonych efektów klinicznych. Samo zastosowanie robota nie oznacza automatycznie lepszych wyników onkologicznych ani całkowitego wyeliminowania powikłań.

Badania nad prostatektomią robotyczną jako metodą chirurgiczną wskazują, że w porównaniu z operacją otwartą może ona wiązać się z mniejszą utratą krwi i krótszym pobytem w szpitalu. Wyniki dotyczące odzyskiwania kontroli nad oddawaniem moczu oraz funkcji seksualnych są bardziej zróżnicowane. Nie należy również przenosić wyników badań innych systemów robotycznych bezpośrednio na KangDuo SR2000.

Co dzieje się bezpośrednio po prostatektomii robotycznej?

Po zakończeniu operacji pacjent jest monitorowany pod kątem parametrów życiowych, dolegliwości bólowych, krwawienia oraz prawidłowego odpływu moczu przez cewnik.

W pierwszych dobach istotne jest odpowiednie leczenie przeciwbólowe, zapobieganie powikłaniom zakrzepowo-zatorowym i stopniowe uruchamianie chorego. Wczesna mobilizacja jest elementem standardowej opieki pooperacyjnej, jeżeli stan pacjenta na nią pozwala.

Długość hospitalizacji zależy od przebiegu zabiegu, stanu zdrowia oraz organizacji opieki w danym ośrodku.

Cewnik moczowy pozostaje zazwyczaj przez około 7–14 dni, chociaż okres ten może być krótszy lub dłuższy w zależności od techniki operacyjnej i gojenia zespolenia pęcherzowo-cewkowego. W niektórych sytuacjach przed jego usunięciem wykonuje się badanie sprawdzające szczelność zespolenia.

Po wypisie pacjent otrzymuje indywidualne zalecenia dotyczące pielęgnacji ran, aktywności fizycznej, postępowania z cewnikiem i terminów kontroli urologicznych.

Możliwe powikłania po radykalnej prostatektomii robotycznej

Pomimo małoinwazyjnego dostępu prostatektomia radykalna pozostaje rozległą operacją onkologiczną.

Wśród możliwych powikłań okołooperacyjnych znajdują się krwawienie, zakażenie, uszkodzenie sąsiednich narządów, nieszczelność zespolenia pęcherzowo-cewkowego oraz powikłania zakrzepowo-zatorowe.

W późniejszym okresie może dojść także do zwężenia zespolenia, zaburzeń oddawania moczu lub utrzymywania się dolegliwości związanych z operacją.

Dwa najważniejsze obszary oceny funkcjonalnej po prostatektomii to kontrola oddawania moczu oraz sprawność seksualna.

Nietrzymanie moczu po prostatektomii

Po usunięciu prostaty u części pacjentów występuje wysiłkowe nietrzymanie moczu, szczególnie podczas kaszlu, kichania, wstawania lub wysiłku fizycznego.

Wynika to ze zmian anatomicznych i czynnościowych w obrębie mechanizmów odpowiedzialnych za utrzymanie moczu.

U wielu pacjentów kontrola oddawania moczu poprawia się stopniowo w kolejnych miesiącach. Tempo poprawy zależy między innymi od stanu funkcjonalnego przed operacją, wieku, zakresu zabiegu oraz zachowania struktur odpowiedzialnych za kontynencję.

W niektórych przypadkach nietrzymanie moczu utrzymuje się przez dłuższy czas i wymaga dodatkowego leczenia. Istotną rolę w postępowaniu pooperacyjnym może odgrywać indywidualnie prowadzona fizjoterapia mięśni dna miednicy.

Zaburzenia erekcji po usunięciu prostaty

Zaburzenia erekcji są istotnym możliwym następstwem radykalnej prostatektomii, także wykonywanej z użyciem robota.

Na ryzyko ich wystąpienia wpływają między innymi wiek pacjenta, wyjściowa sprawność seksualna, choroby współistniejące oraz możliwość zachowania pęczków naczyniowo-nerwowych.

Powrót funkcji erekcyjnej może trwać wiele miesięcy i nie zawsze jest pełny. U części pacjentów konieczne jest zastosowanie odpowiednio dobranego leczenia zaburzeń erekcji.

Niezależnie od zachowania funkcji wzwodu radykalna prostatektomia prowadzi do utraty naturalnej zdolności wytrysku nasienia i płodności drogą naturalną. Dlatego kwestie dotyczące planów prokreacyjnych powinny być omówione przed zabiegiem.

Jak długo trwa rekonwalescencja po prostatektomii radykalnej?

Okres powrotu do sprawności jest indywidualny i zależy od przebiegu leczenia oraz ogólnego stanu zdrowia.

W pierwszych tygodniach organizm regeneruje się po operacji, a pacjent stopniowo zwiększa codzienną aktywność zgodnie z zaleceniami lekarza. Powrót do intensywnego wysiłku fizycznego wymaga odpowiedniego czasu na gojenie tkanek.

Trzeba również odróżnić rekonwalescencję chirurgiczną od odzyskiwania funkcji układu moczowego i seksualnego. Rany pooperacyjne mogą wygoić się wcześniej niż ustąpią zaburzenia trzymania moczu lub erekcji.

W przypadku wystąpienia gorączki, nasilającego się bólu, obfitego krwawienia, znacznego pogorszenia samopoczucia albo braku odpływu moczu przez cewnik konieczny jest pilny kontakt z personelem medycznym.

Wynik histopatologiczny i kontrola onkologiczna po operacji

Usunięcie gruczołu krokowego nie oznacza zakończenia opieki onkologicznej.

Jednym z najważniejszych etapów pooperacyjnych jest analiza wyniku badania histopatologicznego usuniętej prostaty oraz ewentualnych węzłów chłonnych.

W badaniu ocenia się między innymi stopień złośliwości raka, rzeczywiste zaawansowanie miejscowe, naciekanie pęcherzyków nasiennych oraz stan marginesów chirurgicznych.

Dodatni margines chirurgiczny oznacza obecność komórek nowotworowych przy powierzchni cięcia preparatu. Jest to czynnik istotny dla oceny ryzyka nawrotu, ale nie przesądza samodzielnie o konieczności natychmiastowego leczenia uzupełniającego.

Dlaczego kontroluje się PSA po usunięciu prostaty?

Po radykalnej prostatektomii oczekuje się obniżenia stężenia PSA do poziomu niewykrywalnego, zazwyczaj w ciągu około dwóch miesięcy od operacji.

Pierwszą kontrolę PSA przeprowadza się zwykle po kilku tygodniach, zgodnie z harmonogramem ustalonym przez urologa.

Następnie oznaczenia wykonuje się regularnie. W standardowym schemacie obserwacji można stosować kontrolę co sześć miesięcy przez pierwsze trzy lata, a później raz w roku, z uwzględnieniem indywidualnego ryzyka nawrotu.

Utrzymujące się wykrywalne stężenie PSA lub jego wzrost po wcześniejszym spadku wymaga dalszej oceny. Nie każdy pojedynczy wynik oznacza jednak klinicznie istotny nawrót choroby.

Na podstawie wyników badań i charakterystyki nowotworu zespół prowadzący podejmuje decyzję o dalszej obserwacji lub ewentualnym wdrożeniu leczenia uzupełniającego bądź ratunkowego.

Od czego zależy wynik radykalnej prostatektomii robotycznej?

Wynik leczenia onkologicznego zależy od wielu czynników, których nie można sprowadzić wyłącznie do zastosowanej technologii operacyjnej.

Znaczenie mają stopień zaawansowania i złośliwości nowotworu, prawidłowa kwalifikacja do zabiegu, zakres resekcji, doświadczenie zespołu chirurgicznego oraz dalsza opieka onkologiczna.

Równie istotna jest równowaga między radykalnością onkologiczną a ochroną funkcji układu moczowego i seksualnego. W określonych przypadkach konieczne jest wykonanie szerszego zakresu operacji, nawet jeżeli zwiększa to ryzyko zaburzeń czynnościowych.

Wybierając sposób leczenia raka prostaty, należy więc oceniać nie tylko dostępność chirurgii robotycznej, ale przede wszystkim zasadność operacji u konkretnego pacjenta i możliwość uzyskania długoterminowej kontroli choroby.

Podsumowanie

Prostatektomia radykalna robotyczna jest jedną z metod chirurgicznego leczenia raka gruczołu krokowego, stosowaną u odpowiednio zakwalifikowanych pacjentów. Najczęściej rozważa się ją w przypadku nowotworów o pośrednim ryzyku, ale może stanowić również element leczenia wybranych przypadków raka wysokiego ryzyka i miejscowo zaawansowanego.

Zabieg obejmuje usunięcie prostaty i pęcherzyków nasiennych, a w uzasadnionych sytuacjach także węzłów chłonnych miednicy. Następnie chirurg odtwarza ciągłość dróg moczowych poprzez wykonanie zespolenia pęcherzowo-cewkowego.

Technologia robotyczna wspiera dokładne prowadzenie instrumentów podczas operacji, jednak nie eliminuje ryzyka powikłań ani nie zastępuje właściwej kwalifikacji onkologicznej. Ostateczne znaczenie mają zarówno odpowiedni zakres leczenia chirurgicznego, jak i wyniki histopatologiczne, regularna kontrola PSA oraz kompleksowa opieka pooperacyjna.

‍